വാവ്

ഒരു തുള്ളി സ്നേഹത്തിനായ്

കേണപ്പോൾ നീ

ഒരുതരി മണ്ണെൻ 

മനസിൽ ഇട്ടു.

തുശനിലയിൽ നീ

ഒരു പിടി ചോറുമായി

കൈകൊട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ

എത്തീടാനാവുമോ 

എൻ പ്രിയ സ്നേഹമേ.

നിൻ വിശ്വാസമെന്നെ,

തോല്പിച്ചിടുന്നു, ഞാൻ

വരുകയായ് ഒരു

പക്ഷിതൻ ഉടലുമേന്തി.

ഒരു വറ്റു ചോറിൽ നിൻ 

ദുഃഖം ശമിച്ചീടുകിൽ, എൻ

ജീവനും സഫലമാം,

ഒരായിരം ഉരുളകൾ കഴിച്ചീടാം,

ഞാൻ, തൃപ്തിയോടെ...

                -തോമസ്കുട്ടി മാത്യു.

സഖി..

 

ഒരു കാറ്റായി നിന്നെ തഴുകാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..

ഒരു മഴയായ് നിന്നിൽ അലിയാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..

നിൻ അധരങ്ങളിൽ ഇളം കാറ്റായി വന്നു ചുംബനങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..

ഒരു ശ്വാസമായി നിൻ ഹൃദയത്തിൽ

നിറയാനും..

ഒരു സുഗന്ധമായി നിൻ ആത്മാവിനെ ഉണർത്താനും കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..

ഒരു മഴയിൽ നീയെൻ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞതും..

ഒരു മിന്നലിൽ നിൻ മുഖം എന്നിൽ പതിഞ്ഞതും..

ഇളംകാറ്റിൽ നിൻ സുഗന്ധം എന്നെ തഴുകിയതും..

ആ തണുപ്പിൽ നീയെന്നിൽ ചൂട് പകർന്നതും 

മറക്കില്ല ഞാൻ സഖീ..

ആകാശത്തിൻ ഉറവ വറ്റും കാലം വരെ..

- തോമസ്കുട്ടി മാത്യു.

മഴ പെയ്തപ്പോൾ....

അങ്ങനെ മഴ പെയ്തു..
വരണ്ട ഭൂമിതൻ വേദന കണ്ടറിഞ്ഞു,
വാനം ദാനം നൽകിയ മഴ.

കിളികൾ ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചു,
മരങ്ങൾ ആർപ്പുവിളിച്ചു...

“ഹാ.. നാശം, തുണികൾ നനഞ്ഞല്ലോ,
മുടിതൻ ഫാഷൻ പോയല്ലൊ.“
ഫ്രീക്കൻ പയ്യൻ മഴയെ ശപിക്കുന്നു..
“ഇന്നത്തെ കച്ചോടം പോയല്ലോ, ദൈവമേ..“
സർവ്വത്തുദാധാവ് പ്രാകിക്കരഞ്ഞു..

പാവം ഭൂമിയോ.. എല്ലാം കേൾക്കുന്നു..
ഒന്നും മിണ്ടാതെ മഴയിൽ അലിയുന്നു....

അങ്ങനെ മഴ പെയ്തു...

തോമസ്കുട്ടി മാത്യു..